Życiorys

Bibliografia

Linki

 

Strona startowa

 
 
 
Nasz patron Stanisław Konarski
 
Stanisław Konarski  urodził się w  wówczas w województwie sandomierskim, dnia 30 września 1700 roku. Pochodził ze średniozamożnej rodziny szlacheckiej, której protoplaści spokrewnieni byli z najbardziej wpływowymi dworami magnackimi. Warto wspomnieć, iż wyrastał w duchu kalwińskim, zaś większość krewnych młodego Stanisława było wyznania protestanckiego. Rodzice Konarskiego umarli, gdy ten miał zaledwie dziesięć lat. Wtedy też dostał się pod opiekę swego wuja, Kazimierza Czermińskiego, który posłał go do szkoły pijarów w Piotrkowie Trybunalskim. Mając piętnaście lat Konarski decyduje się wstąpić do zakonu. Nowicjat odbywa w klasztorze w Podolińcu na Spiszu, gdzie kształci się dalej, by później rozpocząć wykłady z zakresu retoryki i poetyki. Siedem lat później, to jest w roku 1722, wyjeżdża do Warszawy, gdzie podejmuje pracę jako nauczyciel retoryki w tamtejszym kolegium pijarskim. Wtedy też ujawniają się jego talenty literackie, które przybierają postać mów pochwalnych i licznych formach wierszowanych o treściach przeważnie religijnych.

W historii zapisał się jako reformator szkolnictwa i życia politycznego w Polsce XVIII w. Wielką reformę szkolnictwa w Polsce rozpoczął w 1740 roku. Napisał dla młodzieży nowe podręczniki - "O poprawie wad wymowy" oraz "Gramatyka polsko-łacińska", założył w Warszawie Collegium Nobilium. Przygotował nowe kadry nauczycieli i wychowawców. Sam głosił przemówienia do wychowanków i ich rodziców, w których szeregach znajdowali się prawie wszyscy wpływowi wówczas obywatele polscy. Nawoływał ich do odnowy duchowej.

Reforma szkolnictwa przeprowadzona przez ks. Konarskiego polegała na tym, że zorganizował on nauczanie języka i retoryki łacińskiej na nowych podstawach, w oparciu o ożywione na nowo autentyczne tradycje antyku, zapomniane w znacznej mierze przez późnobarokowy pseudoklasycyzm, a świeżo za jego czasów przypomniane światu przez włoskich uczonych. W retoryce dbał nie tylko o formę wypowiedzi, ale i treść, podejmując ważne kwestie z życia społecznego i politycznego naszej Ojczyzny. Wprowadził także do programu szkolnego nowe przedmioty: historię powszechną i ojczystą, prawo polskie i międzynarodowe, geografię, zagadnienia polityczne i światopoglądowe, języki nowożytne i filozofię.

Ks. Stanisław Konarski poświęcał się także reformie politycznej. Podstawowym jego dziełem w tej dziedzinie było "O skutecznym rad sposobie", w którym wyliczył wszystkie bolączki ówczesnej Polski i podał nowe wzory ustrojowe. Dowodem wielkich zasług ks. Konarskiego dla Ojczyzny był medal  wybity na jego cześć przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Innym podkreśleniem jego zasług było to, iż król bywał w szkołach pijarskich i zapraszał ks. Konarskiego do siebie na słynne Obiady Czwartkowe. Jeszcze większym dowodem zasług Konarskiego są dzieła, które powstały wskutek przygotowania przez niego kadr młodych Polaków, zdolnych do skutecznego czynu. Na skutek inspiracji pijarskiej powstała w Warszawie Szkoła Rycerska oraz rozpoczęła działalność Komisja Edukacji Narodowej, tworzona i podtrzymywana przez uczniów ks. St. Konarskiego.

Ks. Konarski miał także osiągnięcia na polu działalności religijnej. Podkreślał mocno, że życie religijne jest nieodłączne od życia społecznego i politycznego. Był zdania, że dobrymi obywatelami i prawdziwymi patriotami będą tylko ludzie szczerze religijni, ludzie o zdrowych zasadach moralnych. Pod koniec życia napisał specjalny traktat religijny pt. "O religii poczciwych ludzi", w którym bronił zasad prawdziwej religii przed niewiarą i bezbożnością. Dzieło to napisał szczególnie z myślą o młodzieży jako jej wielki wychowawca i prawdziwy obrońca jej najpiękniejszych ideałów.

Życia dopełnił w celi zakonnej swojego  3 sierpnia 1773 roku. Jego pogrzeb był wielką narodową manifestacją. Zmarłego pochowano w podziemiach kościoła pijarskiego przy ul. Długiej. Po Powstaniu Listopadowym prochy ks. Stanisława i innych pijarów zostały usunięte przez Rosjan i potajemnie zakopane we wspólnej mogile pod aleją cmentarną na Powązkach, w sąsiedztwie kościoła Św. Karola Boromeusza. Obecnie na absydzie kościoła znajduje się tablica pamiątkowa. Serce wielkiego nauczyciela, przechowywane najpierw w Collegium Nobilium, od roku 1882 znajduje się w prezbiterium pijarskiego kościoła Przemienienia Pańskiego w Krakowie.

 
 
Strona wyświetlona 25286 razy
 
© Robert Rusek dla Zespołu Szkół Zawodowych im. Stanisława Konarskiego w Opolu Lubelskim